نوری از تارعنکبوتهای گوشه ی سقف به چشم شادی هجوم می آورد. او پلکهایش را می بندد و باز می کند، سپس به حرفهای مامانش که داشت کفشهایش را می پوشید، گوش می دهد:

-شادی عزیز دل مامان!امروز هم مثل روزهای قبل، من  مجبورم ظهرهم توی کارگاه بمونم و اضافه کاری کنم. برات کیک و آبمیوه گذاشتم. یه وقت به پیک نیک نزدیک نشی، بخوای غذا درست کنی! می ترسم بلایی سر خودت بیاری.اوم م م

مامان، شادی را  می بوسد و به سرکارش  می رود. او مشغول بازی با عروسک پارچه ایش می شود. عروسک را خانم صاحب خانه شان  که شادی او را عزیز جون نامیده برایش درست کرده بود. شادی عکس پدرش را جلوی خودش می گذارد و می گوید:

سلام

این اولین پست وبلاگ من است. پیش از این در نیز وبلاگی داشتم که آن را در زیرمجموعه ی ادبیات گذاشته بودم. می خواهم از جنین مجموعه شعرم که سقط شد با شما سخن بگویم. سال گذشته یک دفتر شعر که شامل سی و یک شعر بود را برای چاپ به یک ناشر سپرده بودم. پس از گذشت هشت ماه به مجموعه شعر من مجوز چاپ داده نشد. حال آنکه من در مدت سرودن آن اشعار کاملا از سیاست دوری جسته بودم. تمام اشعار من در بیان مشکلات جامعه ای که در آن زندگی می کنم بود. در آن هنگام با خود می اندیشیدم که ملت با دولت فرق می کند و من فقط ملت را مخاطب اشعار خود می دانستم، حال آنکه دولت همه چیز را از آن خود می داند و من این را اکنون فهمیدم. حالا دیگر می خواهم از ملت هم دوری کنم و فقط درباره ی شخص خودم سخن بگویم و در تمام شعرها و داستان هایم خودم را منعکس کنم. طی آشنایی با یک خواننده، من که فقط یک ترانه نوشته بودم، با تشویق های او من ترانه سرایی را ادامه دادم. لااقل ترانه هایم تا کنون فقط چیزهایی بوده اند که با تمام وجود آنها را تجربه و احساس کرده ام.